In conversation with Legowelt

Although the internationally successful electro producer and DJ Danny Wolfers—known worldwide by his pseudonym Legowelt dreamed of becoming a comic book artist as a child, his focus shifted primarily to music from the early nineties onwards. While he did study animation at the Utrecht School of the Arts (HKU), it was his dreamy electro and techno that brought him global fame. His music is often characterized by a retro sci-fi atmosphere, built from warm, analog synth textures and a deliberately lo-fi sound. These melodic, sometimes fairytale-like compositions evoke memories of forgotten computer games while simultaneously opening portals to futuristic dreamworlds.

About thirteen years ago, a significant shift occurred in his creative process. Wolfers decided to take full control of his album cover designs. This decision stemmed partly from dissatisfaction with external designs that he felt didn't match his music, but mainly from a personal necessity. The visual worlds had always been in his head, but for a long time, a certain barrier existed to actually materializing them; the music simply demanded all the space. Around 2013, he finally pushed past this. He began drawing and soon transitioned to watercolors, developing a highly recognizable, idiosyncratic style in a short period.

In his work, executed in bright neon colors, faceless characters and fantasy creatures inhabit hybrid worlds. Here, nature and urban elements blend in an almost self-evident way. There is a clear fascination for iconic elements from the past, such as the Opel Manta or vintage synthesizers, appearing in situations where one wouldn't expect them in everyday reality. Wolfers works intuitively: he often starts with a single element - a character or an object - after which the visual story folds organically around that center point. In the same way, he uses his various synthesizers as a color palette to create his music. Each machine has its own unique sound, hiding something magical within. By now, a visual language has emerged that seamlessly aligns with his colorful, saturated, and narrative music.

An album cover is the perfect medium to show an image that complements the music, while simultaneously allowing the viewer to fantasize their own story around it. Wolfers sees himself primarily as an entertainer presenting something to the spectator, where the medium - music or painting- is subordinate to the experience. His worlds bleed into each other but can just as easily be seen separately. What does it all mean exactly? Wolfers says he hasn't fully figured that out yet; it will continue to unfold. Naturally, it’s about how he views the world, the meaning of life, and, for example, what the rise of AI brings with it. But that doesn't all have to be clear right away. The spectator can drift along with his flow, entering his unique universe whether by transcending reality through dance or by dreaming of other worlds far away.

Eline van der Haak

Dutch

Hoewel de internationaal succesvolle electro-producer en DJ Danny Wolfers, wereldwijd bekend onder zijn pseudoniem Legowelt, als kind al droomde van een carrière als striptekenaar, lag zijn focus vanaf de vroege jaren negentig primair op de muziek. Hij studeerde weliswaar animatie aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU), maar het was zijn dromerige electro en techno die hem wereldfaam bezorgden. Zijn muziek wordt vaak gekenmerkt door een retro sci-fi sfeer, opgebouwd uit warme, analoge synthklanken en een bewust korrelig geluid. Deze melodische, soms sprookjesachtige composities roepen herinneringen op aan vergeten computergames, terwijl ze tegelijkertijd poorten openen naar futuristische droomwerelden.

Ongeveer dertien jaar geleden vond er een belangrijke verschuiving plaats in zijn creatieve proces. Wolfers besloot de vormgeving van zijn albumhoezen voortaan volledig in eigen beheer te nemen. Dit kwam deels voort uit onvrede over externe ontwerpen die hij niet vond passen bij zijn muziek, maar vooral uit een persoonlijke noodzaak. De visuele werelden zaten eigenlijk altijd al in zijn hoofd, maar er bestond lange tijd een zekere blokkade om deze daadwerkelijk te materialiseren; de muziek eiste simpelweg alle ruimte op. Rond 2013 doorbrak hij deze barrière. Hij begon met tekenen en stapte al snel over op waterverf, waarmee hij in korte tijd een zeer herkenbare, eigenzinnige stijl ontwikkelde.

In zijn werk, uitgevoerd in felle neonkleuren, bevolken gezichtsloze personages en fantasie wezens hybride werelden. Hierin vloeien natuur en stedelijke elementen op een bijna vanzelfsprekende manier in elkaar over. Er spreekt een duidelijke fascinatie uit voor iconische elementen uit het verleden, zoals de Opel Manta of vintage synthesizers, die opduiken in situaties waar men ze in de alledaagse werkelijkheid niet snel zou verwachten. Wolfers werkt intuïtief: hij begint vaak met één enkel element - een personage of een object - waarna het beeldende verhaal zich organisch om dat middelpunt heen plooit. Op een zelfde manier gebruikt hij zijn verschillende synthesizers als het ware als een kleurenpalet waarmee hij zijn muziek tot stand brengt. De machines hebben allemaal hun eigen unieke sound en hebben daarmee iets magisch in zich verborgen liggen. Inmiddels is een beeldtaal ontstaan die naadloos aansluit bij zijn kleurrijke gesatureerde en verhalende muziek.

Een albumhoes is een perfect medium om een beeld te tonen dat aansluit bij de muziek en maakt het tegelijk mogelijk om zelf een verhaal er omheen te fantaseren. Wolfers ziet zichzelf in de eerste plaats als entertainer die de toeschouwer iets voorschotelt, waarbij het medium -muziek of schilderkunst - ondergeschikt is aan de ervaring. Zijn werelden vloeien in elkaar over, maar kunnen net zo goed los van elkaar worden gezien. Wat het allemaal precies betekent? Daar zegt Wolfers nog niet helemaal uit te zijn, het zal zich steeds meer ontvouwen. Natuurlijk gaat het over hoe hij de wereld ziet, wat de zin is van het leven en wat bijvoorbeeld de opkomst van AI met zich meebrengt. Maar dat hoeft niet allemaal meteen duidelijk te zijn. De toeschouwer kan meedeinen op zijn flow, meegaan in zijn unieke universum, of dat nu al dansend de realiteit ontstijgend is of dromend in gedachten naar andere werelden hier ver vandaan.

Eline van der Haak