In conversation with 25 Summers

For Mehdi Rouchiche, art and music have been two inseparable disciplines for decades, constantly influencing and reinforcing one another. Under his well-known alter ego Godspill, he has connected with the creative world in various ways: not only as a musician in different bands but also as an autonomous visual artist. Throughout his career, he specialized particularly in designing album covers. His signature designs were closely intertwined with the electronic underground scene, including the influential West Coast Sound of Holland.

The foundation for his artistry was laid in 1997, when Rouchiche graduated from the Royal Academy of Art (KABK) in The Hague. His choice for this study was driven by a desire for autonomy; he sought a place where he could go his own way without too many social complexities. His interest in visual language likely began earlier, around the age of seventeen. As a recent resident of the Netherlands, he discovered the often dark aesthetics of black metal covers in the library. Since this musical style was completely new to him, he began selecting records purely based on the visual impact of the cover. The combination of the design and the intense music moved him emotionally. This subconscious fascination sparked his interest in the narrative power of record sleeve design.

During his years at the KABK, Rouchiche initially focused on perfecting his painting technique. It was not just a search for his artistry, but also a period of discipline; to finance his studies, he had to take on numerous side jobs. This resulted in a work ethic that he maintains to this day. During this period, he discovered that his work is not only a means to tell a story but also represents a continuous dialogue with himself. Due to his migration background, he felt he had nothing to fall back on, which still creates a constant urge to keep moving forward. Although he graduated with abstract work, he later developed a figurative style that was highly appreciated within the punk and electronic underground scenes.

His connection to the underground perhaps stems from a sense of recognition. Rouchiche felt comfortable within these subcultures where 'being different' was actually celebrated. It was also a perfect environment for storytelling, where the peculiar and eccentric form a theme, a common thread that has remained in his oeuvre. His work often features faces that symbolize making contact, something he has sometimes experienced as a challenge in his own life. By adding alienating, cinematic elements, such as faces with multiple eyes, he creates movement within a static image.

After a deliberate seven-year hiatus, Rouchiche is now taking a new path under the name 25 summers. This name symbolizes the next 25 years in which he wants to further deepen and explore his visual language and musical skills. Perhaps this will lead to the ultimate goal where he embraces the eccentric as his own to such an extent that he can find complete peace within it.

Eline van der Haak

Dutch

Voor Mehdi Rouchiche zijn kunst en muziek al decennialang twee onlosmakelijke disciplines die elkaar voortdurend beïnvloeden en versterken. Onder zijn bekende alter ego Godspill heeft hij zich op diverse manieren aan de creatieve wereld verbonden: niet alleen als muzikant in verschillende bands, maar ook als autonoom beeldend kunstenaar. Gedurende zijn carrière raakte hij in het bijzonder gespecialiseerd in het ontwerpen van albumhoezen. Zijn kenmerkende vormgeving was onder andere nauw verweven met de elektronische undergroundscene, waaronder de invloedrijke West Coast Sound of Holland.

De basis voor zijn kunstenaarschap werd gelegd in 1997, toen Rouchiche afstudeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (KABK) in Den Haag. Zijn keuze voor deze studie was destijds ingegeven door een verlangen naar autonomie; hij zocht een plek waar hij zijn eigen weg kon gaan, zonder al te veel sociale ingewikkeldheden. Zijn interesse voor beeldtaal ontstond waarschijnlijk al eerder, rond zijn zeventiende. Als recente inwoner van Nederland ontdekte hij in de bibliotheek de vaak duistere esthetiek van black metal-hoezen. Omdat deze muziekstijl totaal nieuw voor hem was, begon hij platen te selecteren puur op basis van de visuele zeggingskracht van de hoes. De combinatie van de vormgeving en de intense muziek raakten hem gevoelsmatig. Deze onbewuste fascinatie wekte zijn interesse voor de verhalende kracht van platenhoesdesign.

Tijdens zijn jaren aan de KABK lag de focus voor Rouchiche aanvankelijk op het perfectioneren van zijn schildertechniek. Het was niet alleen een zoektocht naar zijn kunstenaarschap, maar ook een periode van discipline; om zijn studie te kunnen financieren, moest hij talloze bijbanen aannemen. Wat resulteerde in een werkethiek die hij tot op de dag van vandaag behoudt. In deze periode ontdekte hij dat zijn werk niet alleen een middel is om een verhaal te vertellen, maar ook een voortdurende dialoog met zichzelf betekent. Vanwege zijn migratieachtergrond ervoer hij dat hij nergens op terug kon vallen, wat nog steeds een constante drang creëert om vooruit te blijven bewegen. Hoewel hij afstudeerde met abstract werk, ontwikkelde hij later een figuratieve stijl die zeer gewaardeerd werd binnen de punk- en elektronische undergroundscene.

Zijn verbondenheid met de underground komt misschien voort uit een gevoel van herkenning. Rouchiche voelde zich prettig onder deze subculturen waar het ‘anders zijn’ juist gevierd werd. Het was ook een perfecte omgeving om verhalen te vertellen, waarbij het eigenaardige en excentrieke een thema vormt, dit is een rode draad in zijn oeuvre gebleven. Zijn werk bevat vaak gezichten die symbool staan voor het maken van contact, iets wat hij zelf soms als een uitdaging heeft ervaren in zijn eigen leven. Door vervreemdende, filmische elementen toe te voegen, zoals gezichten met meerdere ogen, creëert hij beweging in een statisch beeld.

Na een bewuste pauze van zeven jaar slaat Rouchiche nu een nieuwe weg in onder de naam 25 summers. Deze naam staat symbool voor de komende 25 jaar waarin hij zijn beeldtaal en muzikale vaardigheden verder wil verdiepen en ontdekken. Misschien eindigt dit in het ultieme doel waarbij hij het excentrieke als het eigene zodanig omarmt, dat hij hierin volledige berusting kan vinden.

Eline van der Haak